ফাগুন — নূপুৰ হাজৰিকা

সেই নৈখনৰ কথাই আমি পাতো
যিখন নৈৰ বালিৰে আমি বালিঘৰ সাজিছিলোঁ ৷

সেই বালিঘৰ আকৌ ভাঙি ভাঙি আঙুলিৰ ফাঁকেৰে সৰি পৰা চাইছিলোঁ ৷

এদিন নদীৰ পানী নীলা আছিল,
অন্য এদিন সেউজীয়া ,
কেতিয়াবা হেঙুলীয়া ৷
সেয়া মনত পৰা দিনৰ ফাগুনৰ কথা ৷

এতিয়া নৈখন বালিচাপৰি হৈ পৰা দেখিছা?
ওঁহো, নাই দেখা ৷

চাপৰিটো জুৰি ফুলি উঠা দেখিছা
ৰিক্ত সপোনবোৰ?
ওঁহো, নাই দেখা ৷

ভৰদূপৰত ৰং ছটিয়াই বতাহজাক
পখীৰ কলৰৱ হৈ পৰা শুনিছা?

ওঁহো, নাই দেখা ৷

আমি পতা কথাবোৰ,
মুঠি মুঠি
ধূলি-বালি,
সৰি পৰা পাপৰি ,
বুটলি অনা পলাশৰ ঠানি এটাৰ জুইফুলবোৰ,
প্ৰথম যৌৱনক উন্মনা কৰা নাহৰৰ ৰঙচুৱা কুঁহি —-
জানো, পাহৰিছা ৷

পাহৰিলা জানো —
উদাস-আকুল চাৱনিৰ মাজেৰে
উদভ্ৰান্ত বসন্তৰ খোজ
পিচে পিচে ঢাপলি মেলা আমি দুয়ো
চৌপাশ ৰিঙা কৰি দিগন্তত হেৰাই যোৱা সুহুৰিটো !

কি কি ফুল ফুলিছিল বাৰু
মাটি ফুটিও ওলাব খুজিছিল এপাহ
সৰা পাতৰ মাজেৰে ?
একো ফুলৰে চিন-মোকাম নাই দেখোন
সেই ফাগুনৰ বা লাগি সৰা – – – ৷

ৰিক্ত হৈ পৰা মাজ নদীত
বালিৰ চাপৰিটো
ওখ হৈ আহে
বহল হৈ আহে
নিজান হৈ আহে
মন চাপৰি ৰিঙা কৰি সুহুৰিটো

জানো৷নুশুনো আৰু৷

Subscribe
Notify of
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments