শপত কিয় ভাঙিম

লেখক- নিখিল কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য্য

নিগনি: তোক যে আজি ঘৰত খুব পিটিলে কিয় বাৰু?

হাতী: ইংৰাজী পৰীক্ষাৰ বহী দিছে কালি। বহীত আশী নম্বৰ পোৱা দেখি দেউতাৰ বিশ্বাস হোৱা নাছিল। সেই কাৰণে মোক বাৰে বাৰে সুধিছিল মই শূন্যটো নিজে লগাইছোঁ নেকি?

নিগনি: তাৰপাছত?

হাতী: মই নাই লিখা বুলি ক’লোঁ। বিদ্যাত ধৰিলোঁ, মৰা মাৰ শপত খালোঁ তথাপি দেউতাই নামানিলে আৰু বহুত পিটিলে।

নিগনি: কিয় নামানিলে?

হাতী: দেউতাই জানে মই আশী নম্বৰ পোৱা ল’ৰাই নহয়।

নিগনি: তাৰমানে দেউতাই সন্দেহ কৰাটো হয়? মানে তই নিজে নিজে নম্বৰ বঢ়োৱাতো হয়?

হাতী: উমম হয়।

নিগনি: তেনেহ’লে তই মাৰ খাই থকাতকৈ সঁচা কথাটো কৈ নিদিলি কিয়?

হাতী: সঁচা কথাইতো কৈছিলোঁ।

নিগনি: মানে?

হাতী: দেউতাই সুধিছিল যে মই শূন্যটো আঠৰ সোঁফালে লগাইছিলোঁ নেকি?

নিগনি: তাৰপাছত?

হাতী: মই ক’লোঁ নাই লগোৱা।

নিগনি: তাৰপাছত?

হাতী: ননষ্টপ পিটন।

নিগনি: কিয়?

হাতী: দেউতাই জানে মই আশী নম্বৰ কোনোপধ্যে পাব নোৱাৰোঁ। কাৰণ ইংৰাজীত মই তেনেই দুৰ্বল।

নিগনি: কিন্তু অলপ আগতে তয়েতো কৈছিলি যে তই নম্বৰটো বঢ়োৱাতো হয় তেনেহ’লে পিটন খোৱাতকৈ মানি নল’লি কিয়?

হাতী: মিছা কথা কিয় মানি ল’ম?

নিগনি: মানে?

হাতী: দেউতাই সুধিছিল যে মই শূন্যটো আঠৰ পিঠিত নিজে লগাইছিলোঁ নেকি? গতিকে মানি লোৱাৰ প্ৰশ্নই নুঠে যিহেতু মই কামটো কৰাই নাই।

নিগনি: তাৰমানে?

হাতী: হাৰে মই শূন্যটো লিখাই নাই যেতিয়া লিখা বুলি কোৱাৰ প্ৰশ্নই ক’ৰ পৰা উঠিব! শপত খাই মই শপত কিয় ভাঙিম?

নিগনি: বাপৰে! তেনেহ’লে তই কৰিছিলি কি?

হাতী: শূন্যটো আগৰেপৰাই আছিল বুলি কৈছোৱে দেখোন। মই মাত্ৰ কাষত আঠটোহে লিখিছিলোঁ। বুজিলি?

Subscribe
Notify of

0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
Copying is Prohibited!