আইতাই কৈছিল কিতাপ উটি গ'লে সপোন উটি যায়

লেখক- দীপ্তি দেউৰী বৰা

আইতাই কৈছিল

জীৱনটোত দুখৰো এখন হাবি থাকে

আইতাই কোনোদিন কোৱা নাছিল যে হাবিতো দুখ থাকে ।

ক্ৰমান্বয়ে দুখবোৰে অলপ অলপ কৈ য’তে ত’তে ঘৰ সাজিলে,

খবৰবোৰ মানুহৰ মুখে মুখে বাগৰিছিল – দুখৰ খবৰ বোৰ ।

সেই দুখ নগণ্য আছিল নে দুখৰ আৰম্ভণি আছিল কোনেও জনা নাছিল ।

আইতাও নাই সুধিবলে-

এতিয়া যে দুখবোৰক যতে ততে দেখোঁ –

নৰ- নাৰীৰ পৰা জীৱলৈকে দুখ,

পাহাৰৰ পৰা নদীলৈকে দুখ ,

ঘৰবোৰ উটুৱাই নিয়া দুখ,

কিতাপবোৰ উটি যোৱাৰ দুখ-

আইতাই কৈছিল কিতাপ উটি গ’লে সপোন উটি যায় ।

আইতাক কবলৈও আইতা নাই-

সপোন যে এতিয়া কেনেকৈ উটে ধৰিবই নোৱাৰি ।

বেজীৰ খোচ খাই বাস্তবত সপোনৰ দৰে ওলমি থাকে বহুতো কিশোৰ ,

মাক থাকিও মাক নথকা,

দেউতাক থাকিও দেউতাক নথকা সন্তানৰ সপোনবোৰ পৰিণত হয় এটা ভগ্নস্তূপলৈ ।

আমি বুজোঁ সকলোৰে নিজ নিজ এক উপত্যাকা আছে –

সেই উপত্যকাত সকলোৱে এখন জোলনা বনাই ৰাখিছে –

জোনবাই এটাও কোনোবাই জোলনাৰ সিপাৰে গুপুতে সজাইছে –

এবাৰ জোলনাখনত বহক

ভৰি দুটা ওলোমাই দিয়ক ,

লৰাই দিয়ক,

মুৰটো পিছলৈ এৰি দিয়ক ,

গাটো এবাৰ আগলৈ আৰু এবাৰ পাছলৈ কৰক …

পাৰিছেনে … অলপ জোৰ দিয়ক..

বতাহত উৰি থকা যেন লাগিছেনে…

কত কি হৈ আছে মনত পৰিছেনে –

নে গুপুতে নিজক লুকুৱাই দিবলৈ চেষ্টা কৰিছে…

নে জীৱনটোক ফাষ্ট ফুড বুলি ভাবি গো গ্ৰাসে গিলিছে …

Subscribe
Notify of

0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments